Ενίσχυση ομάδας ή αυτόνομη ανάθεση έργου;

Όταν τα χρονοδιαγράμματα ενός έργου λογισμικού αρχίζουν να αποκλίνουν από το πλάνο, η πρώτη αντίδραση της διοίκησης είναι σχεδόν πάντα η ίδια: «χρειαζόμαστε άμεσα περισσότερους προγραμματιστές».

Στην πράξη, όμως, τα πράγματα λειτουργούν διαφορετικά. Όπως περιγράφει ο γνωστός κανόνας του Brooks, η προσθήκη νέων ατόμων σε ένα έργο που ήδη καθυστερεί, συνήθως επιβαρύνει την επικοινωνία και τον φόρτο συντονισμού, αντί να επιταχύνει το αποτέλεσμα. Το κρίσιμο ζήτημα σπάνια είναι μόνο ο αριθμός των διαθέσιμων χεριών. Είναι το ποιος διατηρεί την καθημερινή εποπτεία, τον αρχιτεκτονικό έλεγχο και τη συνολική ευθύνη για την παράδοση του λογισμικού.

Ενίσχυση εσωτερικής ομάδας: Πότε αποδίδει η προσθήκη μεμονωμένων μηχανικών

Η ένταξη εξωτερικών μηχανικών απευθείας στην υφιστάμενη ομάδα αποτελεί την ενδεδειγμένη επιλογή υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις:

• Υπάρχει ισχυρή εσωτερική τεχνική ηγεσία με διαθέσιμο χρόνο για καθημερινό συντονισμό, ανάθεση καθηκόντων και έλεγχο της ποιότητας του κώδικα.
• Απαιτείται μια πολύ συγκεκριμένη τεχνογνωσία για περιορισμένο χρονικό διάστημα.
• Οι διαδικασίες ανάπτυξης, δοκιμών και εκδόσεων είναι ήδη ώριμες και πλήρως καταγεγραμμένες.

Το βασικό αντίτιμο αυτού του μοντέλου είναι ότι ο διοικητικός φόρτος, η περίοδος εξοικείωσης με το σύστημα και η τελική ευθύνη του αποτελέσματος παραμένουν εξ ολοκλήρου στην εσωτερική ομάδα.

Αυτόνομη ομάδα: Πότε υπερέχει η ανάθεση διακριτού υποσυστήματος

Αντίθετα, η ανάθεση ενός διακριτού τμήματος, μιας ενδιάμεσης διασύνδεσης ή μιας νέας λειτουργικότητας σε μια πλήρη εξωτερική ομάδα αποδίδει όταν:

• Η εσωτερική ομάδα είναι απορροφημένη από τη συντήρηση του βασικού προϊόντος και δεν διαθέτει χρόνο για τη διαχείριση επιπλέον προσωπικού.
• Το υπό ανάπτυξη λογισμικό μπορεί να απομονωθεί αρχιτεκτονικά μέσω σαφών τεχνικών προδιαγραφών και σημείων διασύνδεσης (APIs).
• Ο οργανισμός αναζητά σαφή δέσμευση βάσει χρονικών οροσήμων και παραδοτέων, και όχι απλή κάλυψη ωρών εργασίας.

Σε αυτή την περίπτωση, η επιτυχία προϋποθέτει αυστηρή προκαταρκτική συμφωνία για τα όρια του έργου και τα πρωτόκολλα επικοινωνίας μεταξύ των συστημάτων.

Τα τρία κριτήρια αξιολόγησης

Πριν ληφθεί η απόφαση, η τεχνική ηγεσία οφείλει να σταθμίσει τρεις παραμέτρους:

1. Διαθεσιμότητα διοίκησης: Υπάρχει έμπειρος επικεφαλής μηχανικός με επαρκή χρόνο για καθημερινή καθοδήγηση και επίβλεψη;
2. Αυτονομία του παραδοτέου: Μπορεί το τμήμα του έργου να αναπτυχθεί ανεξάρτητα ή απαιτεί συνεχή τριβή με τον πυρήνα του συστήματος;
3. Χρόνος ένταξης: Πόσες εβδομάδες θα χρειαστεί ένας νέος συνεργάτης για να κατανοήσει την υφιστάμενη βάση κώδικα χωρίς να αποσπά τους υπόλοιπους;

Η ορθολογική προσέγγιση: Αποτίμηση, τεχνική ευθυγράμμιση και επιλογή σχήματος

Κανένα μοντέλο δεν αποτελεί γενική λύση για κάθε περίπτωση. Η ορθολογική πρακτική ξεκινά πάντα με την αποτίμηση της υφιστάμενης κατάστασης: την καταγραφή της διαθεσιμότητας της εσωτερικής ομάδας, του τεχνικού χρέους και των σημείων συμφόρησης στο χρονοδιάγραμμα.

Στη συνέχεια, εξετάζονται τα ρεαλιστικά τεχνικά trade-offs σε άμεσο διάλογο με τη διεύθυνση πληροφορικής. Μόνο μετά τη σαφή ευθυγράμμιση επιλέγεται το σχήμα, είτε πρόκειται για στοχευμένη ενίσχυση με έμπειρους μηχανικούς είτε για συγκρότηση αυτόνομης ομάδας με καθορισμένα ορόσημα παράδοσης.

Η επιτάχυνση της ανάπτυξης λογισμικού δεν μετριέται στον αριθμό των ατόμων, αλλά στον περιορισμό του περιττού συντονισμού και στη σαφή κατανομή ευθύνης.

Εάν εξετάζετε την κλιμάκωση της παραγωγικής σας δυναμικότητας για τα επόμενα στάδια, στην infoteam HELLAS MIKE μπορούμε να αξιολογήσουμε μαζί τις τεχνικές παραμέτρους του έργου και να συγκρίνουμε το καταλληλότερο μοντέλο συνεργασίας.